در پرتو اين شيوه مصرف است كه توده مردم فرصت مى‌يابند تا از امكانات و كالاها استفاده كنند و به نيازمندى‌هاى خود دست يابند و فقر و هلاكت در جامعه گسترش نيابد و دشوارى‌ها و مشكلات و گرانى‌هاى مصنوعى، مردم را در سختى و مشقت نيفكند.
و. قناعت ورزى‌ در ادبيات عرب «قناعت» را به معناى راضى شدن به مقدار اندكى از عطا و بخشش «١» و رضايت دادن به سهم خويش، به كار مى‌برند. «٢» در مباحث اخلاق اسلامى، «قناعت» در مقابل «حرص» آمده است و آن عبارت است از ملكه‌اى نفسانى كه به موجب آن، انسان به نياز خود از اموال رضايت مى‌دهد و خود را در مشقت و تلاش براى تحصيل مقدار بيشتر از آن نمى‌اندازد. «٣» قناعت خود آثار فراوان و سودمندى را به دنبال دارد كه به برخى از روايات در اين زمينه اشاره مى‌كنيم: امام على (ع) مى‌فرمايد:
توانگرى را جستم و آن را جز در قناعت نيافتم. قانع باشيد تا توانگر شويد. «٤» امام صادق (ع) نيز مى‌فرمايد:
بى نيازى در قناعت است و هر كس آن را در بسيارى مال جست و جو كند، نمى‌يابد. «٥»