داشتن خدا «١»، داخل شدن در جهنم، «٢» محروميت از هدايت الهى «٣» و هلاكت و نابودى انسان «٤» مى‌داند.
در قرآن كريم، خداوند «اسراف» را با «فساد در ارض» و عدم اصلاح «٥» ارتباط داده است؛ چرا كه اسراف، تجاوز از حد قانون آفرينش و قانون تشريع است. و روشن است كه در يك نظام صحيح هر گونه تجاوز از حد موجب فساد و از هم گسيختگى مى‌شود. به تعبير ديگر سرچشمه فساد، اسراف است و نتيجه اسراف، فساد. «٦» در اين راستا، مرحوم علامه طباطبايى بيان شيوايى دارند و مى‌فرمايند:
عالم هستى در عين تضاد و تزاحمى كه بين اجزايش هست، به نحو خاصى به هم پيوسته و از نظم و صلاح برخوردار است. اين عالم و تمام اجزاى آن با نظامى كه در آن جارى است به سوى اهداف و نتايج صالحى كه براى آن خلق شده‌اند، پيش مى‌روند. حال اگر يكى از اين اجزا، از مدار خود خارج شود و راه فساد را در پيش گيرد، اين امر باعث مى‌شود كه ساير اجزاء با آن هماهنگى نكنند و در عوض با آن درگيرى و ستيز داشته باشند، اگر