فراوان اين امر است. «١» در مقابل، استفاده نادرست از منابع و امكانات، مبغوض الهى شمرده شده است، حتى دور ريختن مقدار آبى كه بعد از نوشيدن، زياد آمده باشد. «٢» از اين رو، دور از عقل و خرد است كه سرزمينى از آب و خاك كافى و مناسب برخوردار باشد ولى مردم آن نتوانند با استفاده صحيح و اصولى از آن، پديده سياه فقر و تنگدستى را از جامعه بزدايند و به رفاه و آسايش مطلوب در زندگى دست يابند. اينجاست كه از رحمت الهى محروم خواهند شد، چنان كه امام صادق (ع) به روايت از امير مؤمنان على (ع) مى‌فرمايد:
مَنْ وَجَدَ ماءً وَ تُراباً ثُمَّ افتَقَرَ، فَابْعَدَهُ اللَّهَ. «٣» هر كس آب و زمين داشته باشد و فقير و نيازمند شود (و نتواند اقتصاد خود را سامان دهد) از رحمت خدا دور باشد! ٤- ١. پيشگيرى از پشيمانى‌ اگر برنامه اقتصادى زندگى مناسب با نيازها باشد، چهارچوب كارها و اقدامات و چاره‌جويى‌ها مشخص باشد، مسائل اهم از مهم و اولويت‌ها باز شناخته گردد و انجام امور، عاقبت انديشى شود؛ و به عبارت ديگر، مدير توانا قبل از تصميم‌گيرى، بررسى‌هاى لازم را انجام داده، نهايت تلاش و دقت خود را به كار گيرد تا به راه درست دست يابد، تصميمات وى مدبرانه خواهد بود. اين تصميمات پس از اقدام، ندامت و پشيمانى به دنبال نخواهد