مردى خدمت امام صادق (ع) رسيد و گفت: هنرى از دستم بر نمى‌آيد، فعاليت تجارى (خريد و فروش) نيز نمى‌توانم، نيازمندم و امكاناتى ندارم.
حضرت فرمود:
إِعْمَلْ فَاحْمَل عَلَى رأْسِكَ وَ اسْتَغْنِ عَنِ النّاس. «١» يعنى: كار كن! در صورت توان باسرت باربرى كن، و از اين و آن كمك مخواه.
رشد و توسعه در گرو كار و تلاش است، فرد و جامعه‌اى كه كار و تلاش در آن اهميت داده نشود، به توسعه واقعى نمى‌رسد و ترك آن خطاى بزرگ و سبب بى‌ثمر شدن زندگى انسان خواهد شد. امام صادق (ع) به مردى كه فروشنده لباس بود و به حضرت عرض نمود: مالى فراهم ساخته‌ام و مى‌خواهم كار و كسب را رها سازم، فرمودند: انديشه‌اى ناصواب كرده‌اى، انسانى كه كار و تلاش اقتصادى را رها كند، ديگر انسان مفيدى در جامعه نخواهد بود. «٢» به نظر مى‌رسد كه بزرگان دين با اين نوع سفارش مى‌خواهند اهميت كوشش و تلاش و عدم قناعت و اشباع پذيرى در توليد و كار را تأكيد نمايند چرا كه هم لذت زندگى و طراوت جسم و روح آدمى به تلاش و فعاليت است و هم جامعه اسلامى و حتى جهانى از نتيجه تلاش توليد كنندگان سود مى‌برند، گرچه خود نيازى به آن نداشته باشد.
١- ٢. كار، تقويت قواى جسمى و روحى‌ كار و تلاش موجب سلامت جسمى، رشد قدرت و نيرو است، و بيكارى‌