پختن را بر عهده داشت. «١» نظم و انضباط انسان را در امورى كه مسئوليت آن بر عهده اوست به تلاش وا مى‌دارد و از سهل انگارى دور مى‌سازد، به قراردادها و وعده‌ها وفا مى‌كند، همانطور كه قرآن كريم تأكيد مى‌نمايد:
اوفُوا بِالعَهدِ إِنَّ العَهدَ كانَ مَسئولًا. (اسراء: ٣٤)
و به عهد (خود) وفا كنيد، كه از عهد سؤال مى‌شود! خلاصه آنكه، پرهيز از افراط و تفريط، انجام تعهدات فردى و اجتماعى، قانونمندى و به پايان رساندن كارها و پروژه‌ها در امور مختلف زندگى، پيامى است كه از تعاليم ارزشمند دينى حاصل مى‌شود. فراخوان دين در اين زمينه اين است كه انسان وقت خود را زمان بندى كند و به اين وسيله از فرصت‌هاى زمانى مطلوب‌ترين بهره‌ها را ببرد. چنان كه امام كاظم (ع) مى‌فرمايد: وقت خود را چهار قسمت كنيد: بخشى را براى عبادت و راز و نياز با خدا و قسمتى را ويژه فعاليت‌هاى اقتصادى سازيد، بخشى را صرف همبستگى اجتماعى و ارتباط با فاميل و برادران دينى و بخشى ديگر را به تفريحات سالم و لذت‌جويى‌هاى مشروع بپردازيد. «٢» ٢. كار و تلاش «٣» يكى از راهبردهاى اساسى در تدبير معيشت، توجه ويژه به امر تلاش و