دورى از افراط و تفريط در مصارف بيت المال، خواب، خوراك، پوشاك، ميهمانى‌ها، جشن‌ها و حتى مصارفى چون آب و برق و مانند آن تشويق مى‌كند و از فعاليت‌هاى اقتصادى ناسازگار با مصالح اجتماعى و ارزشهاى اسلامى به شدت پرهيز مى‌دهد.
٣- ٢. وابستگى اقتصادى‌ اگر برنامه ريزى و دور انديشى در امور معيشتى فرد يا جامعه وجود نداشته باشد، وابستگى اقتصادى تقريباً حتمى خواهد بود، بدين معنى كه زمام امور اقتصادى فرد يا جامعه در دست ديگران خواهد افتاد.
اين امر، پيامدهاى شوم و زشتى به دنبال دارد كه برخى از آنها را بر مى‌شماريم: «١» الف. شكوفا نشدن استعدادها: جامعه مسلط براى تأمين منافع خود، نيازهاى اقتصادى جامعه وابسته را تأمين مى‌كند. طبعاً آنها با فراهم ديدن امكانات زندگى، فكر و ابتكارى در جهت تأمين نيازمنديهاى خويش نخواهند داشت و به اين ترتيب، استعدادهايشان نهفته مى‌ماند. يا فكر و استعدادهاى جامعه وابسته را به سمت نيازهاى خود منحرف خواهد كرد.
ب. احساس حقارت: جامعه وابسته، در خود، توان و قدرت رفع نيازهاى خويش را نمى‌يابد و از اينكه افراد جامعه‌اش نتوانسته‌اند نيازمندى‌هاى خود را بر تدبير معشيت از ديدگاه آيات و روايات ١٦٨ منابع‌ طرف كنند، احساس كمبود و حقارت مى‌كند و در مقابل، براى جامعه مسلط امتياز و سربلندى قائل است، چرا كه از عهده كارها و مسائلشان بر آمده‌اند.
ج. از دست رفتن فرهنگ خودى: جامعه مسلط با صدور كالاها و امكانات و كارشناسهاى خود به جامعه وابسته، فرهنگ خود را نيز به آن‌