در روايات اسلامى نيزذخيره سازى غير عقلايى و منطقى اموال مورد سرزنش قرار گرفته و كيفر الهى آن، قحطى زمانه دانسته شده است. پيامبر اسلام (ص) در اين زمينه مى‌فرمايد:
اذا ابْغَضَ النَّاسُ فُقَراءَهُم، وَ اظهَرُوا عِمارَةَ أَسواقِهِم وَ تَبارَكُوا عَلى‌ جَمعُ الدّارهِمِ رَماهُمُ اللَّهُ بِالقَحطِ مِنَ الزَّمانِ. «١» هنگامى كه مردمان از فقيران متنفر باشند، و به ظاهر آرايى بازارها بپردازند و براى جمع آورى مال تلاش كنند، خداوند آنان را با قحطى زمانه كيفر مى‌دهد.
به نظر مى‌رسد وجه آن اين باشد كه نيازهاى دينى و اجتماعى موجود در جامعه را بر نيازهاى احتمالى خود و خانواده‌اش مقدم نداشته است.
حريصان بر اموال، حدى براى پس‌انداز نگه نمى‌دارند و تا آنجاكه ممكن است مى‌خواهند به جمع آورى اموال بپردازند و توجهى به ديگران ندارند و تنها به منافع خود مى‌انديشند و اگر در كنار آنها هم مؤمنانى نيازمند وجود داشته باشند، برايشان فرقى نمى‌كند. اينان به فكر مصالح جامعه اسلامى نيستند و تنها به ازدياد ثروت خويش مى‌انديشند.
٣- ٣. روش نگهدارى و رشد پس انداز گردش صحيح چرخ زندگى، نياز به تدبير و برنامه‌ريزى دارد و آن كس، سلامت زندگى خويش را تضمين مى‌كند كه آينده را مورد توجه قرار داده و از عاقبت كارهاى خويش غافل نباشد.
در اسلام، دور انديشى و عاقبت نگرى در بعد اقتصادى زندگى نيز