تَعَطُّفاً عَلى‌ جارِهِ لَقِىَ اللَّهَ عزَّوجلَّ يَومَ القِيامَةِ وَ وَجهُهُ مِثلُ القَمَر ليلةَ البَدرِ. «١» كسى كه براى به دست آوردن [روزى در] دنيا بكوشد تا بدين وسيله از مردم بى نياز شود و بر اهل و خانواده خود وسعت بخشد و به همسايگانش كمك نمايد، خداوند را در روز قيامت ملاقات مى‌كند در حالى كه صورتش مثل ماه شب چهارده مى‌درخشد.
حفر چاه و ايجاد قنات براى تأمين آب آشاميدنى مردم، جزو اعمال صالح و پس انداز معنوى شمرده شده است. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:
سِتُّ خِصالٍ يَنتَفِعُ بِهَا المُؤمِنُ بَعدَ مَوتِهِ، وَلَدٌ صالِحٌ يَستَغفِرُلَهُ وَ مُصحَفٌ يُقرَأُ فيه و قليبٌ يَحفِرُهُ وَ غرَسٌ يغرسُهُ وَ صَدَقَهُ ماءٍ يَجْريه وَ سُنَّةٌ حَسَنَةٌ يُؤخَذُ بها بَعدَهُ. «٢» مؤمن از شش چيز، بعد از مرگ خود بهره خواهد برد: فرزند صالحى كه براى پدر و مادر خود، استغفار كند، قرآنى كه خوانده شود، چاه آبى كه حفر كند و پس از او از آن بهره بردارى شود، درختى كه بكارد و از ميوه آن استفاده نمايند و چشمه آبى كه بر مردم وقف كند، و سنت نيكى كه بنيان نهاده و بعد از مرگش دنبال شود.
حضرت امير (ع) با دست مبارك خويش قنات‌هاى بسيارى مانند قنات «ابو نيزر»، «بغيبغه» و چاه «ينبع» را حفر نمود و در راه خدا وقف كرد كه آثار برخى هنوز تحت عنوان «آبار» على (ع) باقى است. «٣»