از اين آيات به خوبى به دست مى‌آيد كه اگر پس انداز و ذخيره سازى به هدف استوارى عموم جامعه باشد امرى پسنديده و نيكو است. به طورى كه پيامبر الهى خود عهده‌دار خزانه دارى آن مى‌گردد.
در روايات نيز با توجه به همين امر عقلايى تدبير، به جواز نگهدارى ذخيره يك سال از طعام اشاره شده است. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:
فَانَّ النّاسَ انَّما يُعطَونَ مِنَ السَّنَةِ الىَ السَّنَةِ فَلِرَّجُلِ ان يَأخُذَ ما يَكفيهِ وَ يَكفى‌ عِيالَهُ مِنَ السَّنَةِ الى السَّنةِ. «١» (طعام) مردم سال به سال داده مى‌شود. پس سزاوار است شخص به اندازه قوت خود و خانواده‌اش به اندازه يك سال ذخيره كند.
و نيز از حضرت رضا (ع) نقل شده است كه:
سَأَلَ مُعَمَّرُ بنُ خَلَّاد ابَا الحَسَنِ الرضا (ع) عَنْ حَبْسِ الطَّعامِ سَنَةً؟ فقال انا افعَلهُ يَعنى بِذلِكَ احرازَ القُوتِ. «٢» معمر بن خلاد از امام رضا (ع) درباره نگهدارى طعام براى يك سال پرسيد. آن حضرت فرمود: من اين كار را انجام‌مى‌دهم. يعنى قوت يك‌سال را نگه مى‌دارم.
در روايت ديگرى نيز پى جويى امر دنيا براى اينكه شخص محتاج ديگران نشود و آبروى خود را نزد ديگران محفوظ بدارد. و بر اهل و عيال خود توسعه دهد، امرى شايسته تلقى شده است.
امام باقر (ع) مى‌فرمايد:
مَن طَلَبَ [الرَّزقَ‌] فى الدُّنيا استعفافاًعَنِ النَّاسِ وَ تَوسيعاً عَلى‌ اهلهِ وَ