عدم پيشرفت بعضى از جوامع، مصرف گرايى افراطى آنهاست، مصارفى كه بيشتر به پيشرفت و ترقى جوامع صنعتى مى‌انجامد. مصرف زدگى نوعى بيمارى مهلك است كه درآمد كشورهاى عقب مانده را هدر مى‌دهد و از سرمايه گذارى و سلامت اقتصادى آنها مى‌كاهد. «١» ب. پيامدهاى مصرف گرايى‌ طبيعت انسان سيرى‌ناپذير است و با گسترش دامنه مصرف نيز، نمى‌توان نيازهايش را برآورد؛ چه اينكه برآوردن هر خواسته‌اى، خواسته‌ها و نيازهاى جديدى پديد مى‌آيد و اين سير همچنان ادامه مى‌يابد. از سوى ديگر منابع و امكانات زمين محدود است و جوابگوى خواسته‌هاى بى‌حد و مرز نيست، از اين رو گسيختگى روانى را در قلمرو زندگى فردى ايجاد مى‌كند و در سطح جامعه تضاد و درگيرى و آشوب و خونريزى را به دنبال مى‌آورد.
در تعاليم اسلام، هر مصرف بيش از حد كفايت و متعارف، مصرف بى رويه است. مصرف‌گرايى (مصرف بى رويه) موجب هدر رفتن اموال و امكانات، استفاده نابهينه از منابع، هلاكت و تباهى فرد و جامعه، تحميل هزينه‌هاى اضافى بر زندگى، انواع خسارت، نابسامانى و مشكلات، وابستگى اقتصادى، به خطر افتادن سلامت جسمى و روانى، عدم لذت مطلوب از نعمت‌ها، عارى شدن زندگى از كرامت نفس و صفاى باطن، سستى و كاهلى، كاهش پس انداز و ... خواهد شد.
مصرف گرايى سبب رشد بعد حيوانى انسان و چيرگى آن بر فرد