فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٧٧ - تسلیم
حكم:در وجوب و استحباب سلام نماز اختلاف است. بسيارى قائل به وجوب هستند. برخى احتمال دادهاند شايد منظور قائلان به استحباب سلام، استحباب صيغه دوم سلام ـ در صورت جمع بين صيغه اوّل و دوم ـ باشد نه استحباب اصل سلام در نماز. در نتيجه، قول به استحباب با قول به وجوب منافات ندارد و اختلافى در مسئله نخواهد بود.(١)
بنابر قول به وجوب در اينكه تسليم جزء نماز است يا نه، اختلاف مىباشد. بسيارى قول اوّل را برگزيدهاند، بلكه اين قول به همه قائلان به وجوب نسبت داده شده است. بنابر قول به استحباب، تسليم با فقد شرايط نماز همچون طهارت؛ بلكه با وجود موانع آن مانند نجاست لباس، صحيح است.(٢)
تسليم ـ بنابر قول به جزء بودن ـ جزء غير ركنى است؛ از اينرو تنها ترك عمدى آن موجب بطلان نماز مىشود درصورت ترك آن از روى سهو، اگر قبل از انجام دادن عمل منافى با نماز ـ همچون پشت كردن به قبله يا حرف زدن ـ و نيز قبل از به هم خوردن موالات(-->موالات)يادآور شود بايد سلام را تدارك نمايد و نمازش صحيح است. در صورت تذكّر بعد از انجام دادن عمل منافى نماز يا به هم خوردن موالات، در اينكه نماز باطل مىشود و اعاده آن لازم است يا نه، اختلاف مىباشد.(٣)
الفاظتسليم:براى سلام نماز دو عبارت ذكر شده است:
١.{السَّلامُ عَلَيْنا وَ عَلى عِبادِ اللّهِ الصّالِحِين. }
٢.{السَّلامُ عَليكُم وَ رَحمَةُ اللّهِ وَ بَرَكاتُه. }
در اينكه خروج از نماز و حلال شدن منافيات آن با هر يك از آن دو تحقّق مىيابد و يا تنها با صيغه دوم، و يا برعكس و يا با هر دو با هم و يا آنكه با صيغه اوّل، خروج از نماز تحقّق مىيابد و با صيغه دوم، منافيات نماز بر نماز گزار حلال مىگردد، اختلاف است. مشهور ميان متأخّران، قول اوّل است.(٤)
اختلاف ديگر درباره سلام دوم اين است كه آيا گفتن{السَّلامُ عَلَيْكُم }بدون