فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٦٤ - توشح
از آن به «باب» نيز تعبير شده است(وَأْتُواْ الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوابِهَا)(٢)ـ وسيله شمرده مىشود؛ از اعمال صالح گرفته تا اسماء الهى، معصومان عليهم السّلام، عالمان ربّانى، مؤمنان كامل و آنچه نزد خداوند داراى قداست و عظمت است، مانند قرآن كريم و تربت سيد الشهداء عليه السّلام.(٣)
حكم:توسل به آنچه كه از نظر شرع يا عقل موجب تقرّب به خداوند مىگردد ـ بويژه توسل به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و ائمّه اطهار عليهم السّلام بخصوص امام زمان عجلّ اللّه تعالى فرجه الشّريف ـ امرى مطلوب و مستحب(٤)و مورد توصيه قرآن كريم است.(٥)در رواياتِ رسيده از ائمّه عليهم السّلام آمده است: مراد از «وسيله» در آيه شريفه{وَابْتَغُواْ إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ }(٦)ما هستيم(٧)و ماييم «ابواب» خداوند(٨)و ماييم اسماء حسناى الهى كه خداوند به بندگانش امر كرده(٩)او را بدانها بخوانند.(١٠)
توشح
تَوَشُّح: گذراندن يك طرف جامه از زير بغل راست و افكندن آن بر دوش چپ يا عكس آن.(١)
تعريف توشّح به كيفيت يادشده نزد فقيهان معروف است؛ ليكن برخى آن را به افكندن جامه از شانه تا تهيگاه و بستن آن در وسط،(٢)و گروه سوم به داخل كردن يك طرف جامه در زير بغل راست و افكندن آن بر دوش چپ و طرف ديگر، زير بغل چپ و افكندن آن بر دوش راست، سپس گره زدن آن دو به هم بر روى سينه، تعريف كردهاند.(٣)از توشّح در باب صلات و حج بحث شده است.
توشّح در حال نماز بويژه براى امام جماعت كراهت دارد.(٤)توشّحِ يكى از دو جامه احرام براى محرم جايز است.(٥)