دستهايش را تا محاذى نرمى گوش يا صورت يا فرورفتگى گلو (موضع نحر) بالا ببرد.(٨)مشهور آن است كه تكبير، هم‌زمان با بالابردن دستها آغاز گردد و با پايان يافتن رفع، پايان يابد؛ سپس دستها به پايين انداخته شود.(٩)برخى گفته‌اند: جايگاه تكبير به مقتضاى نصوص، بعد از تحقق كامل رفع دست است.(١٠)

از ديگر مستحبات تكبير، چسبيده بودن انگشتان ـ جز انگشت شصت ـ به يكديگر و رو به قبله بودن كف دستها است.(١١)در استحباب باز يا چسبيده بودن انگشت شصت (ابهام)، اختلاف است.(١٢)بالاتر بردن دست از گوش مكروه است؛ بلكه به برخى قدما ـ بر حسب ظاهر كلمات آنان ـ قول به حرمت نسبت داده شده است.(١٣)

در سجده تلاوت، سهو و شكر:تكبير در سجده تلاوت آياتى كه سجده واجب دارند(-->آيات سجده)قبل از سجده استحباب ندارد؛ ليكن بعد از سر برداشتن از سجده مستحب است. وجوب آن به ظاهر كلمات برخى و احتمال كلمات برخى ديگر نسبت داده شده است. هرچند احتمال قوى داده شده كه مراد همه، استحباب باشد.(١٤)

تكبير بعد از نيّت و قبل از رفتن به سجده، در سجده سهو(-->سجده سهو)بنابر مشهور مستحب است.(١٥)برخى به استحباب تكبير قبل از سجده شكر(-->سجده شكر)و بعد از سر برداشتن از آن تصريح كرده‌اند.(١٦)

در نماز باران:مستحب است نمازگزاران در نماز استسقاء(-->نماز باران)بسيار تكبير گويند؛(١٧)چنان‌كه مستحب است امام جماعت بعد از نماز، بر فراز منبر، رو به قبله و با صداى بلند صد بار تكبير بگويد.(١٨)

در عيدَيْن:بنابر مشهور گفتن تكبير در عيد فطر و قربان با كيفيتى كه وارد شده مستحب است.(١٩)جايگاه آن در عيد فطر پس از نماز مغرب و نيز عشا در شب عيد، و پس از نماز صبح و نماز عيد در روز عيد مى‌باشد. در غير مواقع چهارگانه يادشده بنابر مشهور، تكبير مشروعيت ندارد.(٢٠)جايگاه تكبير در

(١٠)مستمسك العروة ٦/ ٨٥ ؛ العروة الوثقى (و حواشى) ١/ ٦٣١
(١١)مستمسك العروة ٦/ ٨٦
(١٢)جواهر الكلام ٩/ ٢٣٦ ـ ٢٣٧ ؛ العروة الوثقى ١/ ٦٣١
(١٣)جواهر الكلام ٩/ ٢٣٢
(١٤)١٠/ ٢٢٤ ـ ٢٢٥
(١٥)١٢/ ٤٤٢ و ٤٤٧ ـ ٤٤٨
(١٦)١٠/ ٢٤٥
(١٧)١٢/ ١٣٧
(١٨)١٤٦
(١٩)١١/ ٣٧٨ و ٣٨٢
(٢٠)٣٨١
(٨)٩/ ٢٢٩ ـ ٢٣٣ ؛ مستمسك العروة ٦/ ٨٢ ـ ٨٥
(٩)جواهر الكلام ٩/ ٢٣٥