فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٨٠ - تسميه
گفتن{سَمِعَ اللّهُ لِمَنْ حَمِدَه }پس از ركوع، در حالت ايستاده و آرامش بدن براى امام، مأموم و نيز كسى كه نماز را فرادا مىخواند مستحب است.(١)
مستحب است در نماز آيات(-->نماز آيات)پس از ركوع پنجم و دهم سَمْعَلَه و در باقى ركوعها تنها تكبير گفته شود.(٢)
تسميه
تَسميه: نام خدا را بردن/ تعيين به اسم/ نامگذارى(-->نامگذارى).
از معناى نخست در بابهاى طهارت، صلات، حج، نكاح، صيد و ذباحه و اطعمه و اشربه سخن رفته است.
بردن نام خدا هنگام شروع به هر كارى، مستحب(١)و در موارد خاصّى بر آن تأكيد شده است، از جمله: هنگام دخول به بيت الخلاء و خروج از آن،(٢)هنگام برهنه شدن براى بول كردن،(٣)هنگام وضو گرفتن(٤)و غسل كردن،(٥)هنگام پوشيدن لباس،(٦)در وقت ورود به مسجد،(٧)همچنين سوار شدن بر مَركب و پياده شدن از آن،(٨)هنگام تراشيدن سر براى حاجى،(٩)هنگام آميزش،(١٠)در وقت خوردن و آشاميدن و نيز در آغاز خوردن هر نوع از غذاهاى سفره، و چنانچه هنگام شروع به غذا فراموش كند، مستحب است هر زمان كه يادش بيايد نام خدا را ببرد.(١١)
قسم با ذكر نام خداوند محقّق مىشود(١٢)(-->قسم). همچنين از شرايط حلّيت ذبيحه(١٣)(-->ذبح)و شكار(-->صيد)بردن نام خداوند است و ترك عمدى تسميه موجب حرمت آنها مىشود.(١٤)
تسميه به معناى دوم در بابهايى نظير نكاح، طلاق و لعان به كار رفته است.
از شرايط صحّت عقد ازدواج، تمييز زوجه يا زوج از غير آن با اشاره يا توصيف و يا تسميه (تعيين او به اسم) است.(١٥)در طلاق(١٦)و لعان(١٧)(-->لعان)نيز حكم همين گونه است.
(-->اسم)