فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٧٠ - تسبيح
تسبيح به معناى اوّل:
در ركوع و سجود:در اينكه در ركوع و سجود، تنها تسبيح لازم است يا مطلق ذكر كفايت مىكند، اختلاف است. قول اوّل منسوب به مشهور است؛ بلكه بر آن ادّعاى اجماع شده است.(١)بنابر قول به وجوب تسبيح، در مقدار لازم آن اختلاف است. برخى مطلق تسبيح را كافى دانستهاند هرچند با گفتن يك بار{سُبْحانَ اللّه }؛ ليكن برخى ديگر يك بار تسبيح كبرى{سُبْحانَ رَبّى العَظِيمِ وَ بِحَمْدِهِ، سُبْحانَ رَبّى الأَعلى وَ بِحَمْدِهِ }را كافى دانستهاند.گروهى، بلكه بسيارى از فقها سه بار تسبيح صغرى{سُبْحانَ اللّه }يا يك بار تسبيح كبرى را كافى دانستهاند. از بعضى نيز وجوب سه تسبيح كبرى نقل شده است.(٢)
در دو ركعت آخر نماز:نمازگزار در ركعت سوم و چهارم نماز واجب بين خواندن حمد و ذكر تسبيح مخيّر است. در افضليت هر يك از حمد و تسبيح بر ديگرى يا عدم افضليت، اختلاف است. گروهى براى امام، حمد را افضل از تسبيح دانستهاند؛ بلكه اين قول به مشهور نسبت داده شده است. برخى هيچ يك از آن دو را بر مأموم واجب ندانستهاند. بعضى، تنها حمد و بعضى ديگر تنها تسبيح را بر مأموم واجب دانستهاند. اقوال ديگرى نيز در مسئله وجود دارد.(٣)
مقدار واجب تسبيح:گفتن سه بار تسبيحات اربع:{سُبْحانَ اللّهِ و الحَمْدُ لِلّهِ وَ لا إلهَ إلاّ اللّهُ وَ اللّهُ أكْبَر }به اتفاق فقها كفايت مىكند. در كفايت غير آن اختلاف مىباشد و تا پانزده قول نقل شده است كه مهمترين آنها عبارت است از:
١. كفايت يك بار تسبيحات اربع. بسيارى از فقها بر اين قولاند؛ بلكه منسوب به مشهور است.
٢. كفايت تسبيحات يادشده بدون تكبير.
٣. تخيير ميان گفتن سه بار{سُبْحانَ اللّه }يا سه بار{سُبْحانَ اللّهِ و الحَمْدُ لِلّهِ وَ لا إله إلاّ اللّه }يا يك بار تسبيحات اربع.
٤. تخيير ميان همه صوَرى كه در روايات آمده است.(٤)
ترتيب تسبيحات اربع بنابر قول مشهور همانگونه است كه ذكر شد؛ يعنى