فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٣٨٤ - تحنیك
تحنيك
تَحنيك: باز كردن كام نوزاد(١)/ گذراندن يك يا دو طرف عِمامه از زير چانه.(٢)
تحنيك به معناى نخست در باب نكاح به كار رفته است.
باز كردن كام نوزاد با آب فرات (رود معروف در عراق) و تربت كربلا(-->تربت)و در صورت نبود آب فرات، با آب شيرين (آب خالص و غير شور) بويژه آب باران مستحب است. در صورتى كه جز آب شور، آب ديگرى نباشد آن را با اندكى خرما يا عسل آميخته و كام نوزاد را با آن بردارند.(٣)همچنين تحنيك با خرما مستحب است.(٤)
برخى گفتهاند: جمع بين روايات اين است كه بازكردن كام نوزاد با آب فرات و در صورت نبود آن، با آب باران و در هر دو صورت با آميختن اندكى تربت، شيرينى خرما و يا عسل مستحب است. كسى كه اين گونه عمل كند به تمامى روايات مربوط به تحنيك عمل كرده است.(٥)
از تحنيك به معناى دوم (تحنّك) در باب صلات سخن رفته است.
نهادن عمامه بر سر ميّت مرد مستحب است و كيفيّت آن بدين گونه است كه از وسط عمامه گرفته و بر سر ميّت بپيچانند؛ سپس دو طرف عمامه (طرف چپ و راست) را از زير چانه (تحت الحنك) گذرانده و بر سينه ميّت (طرف راست را بر سمت چپ و طرف چپ را بر سمت راست سينه) بيفكنند.(٦)
نماز خواندن با عمامه بدون تحنّك، بنابر مشهور، مكروه و با آن مستحب است. در اينكه مراد از تحنّك ـ كه به آن «تَلَحّى» نيز گفته مىشود ـ چيست و اينكه آيا منظور گذراندن يك طرف عمامه از زير چانه به صورت كمان است و يا انداختن آن به طرف چانه ـ كه از آن به «اِسدال» تعبير مىشود ـ در صدق عنوان تحنّك كفايت مىكند؟ مورد بحث است. البتّه استحباب تحنك اختصاص به حال نماز ندارد، بلكه همه حالات را دربر مىگيرد؛(٧)بويژه هنگام مسافرت جهت سلامتى و زمان در پىِ حاجتى رفتن جهت برآورده شدن آن.(٨)
بنابر تعريف تحنّك بخصوص معناى نخست (دور دادن زير چانه) برخى