فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٣٦٣ - تجويد
و پهلو است. از تجنيح به تجافى نيز تعبير شده است. از آن در باب صلات سخن رفته است.
تجنيح در ركوع و سجود براى مرد و ترك آن براى زن، مستحب است.(١)
(-->تجافى)
تَجَوُّز -->مَجاز
تجويد
تجويد: صحيح و نيكو ادا كردن حروف در چارچوب قواعد تجويدى در تلاوت قرآن كريم.
تجويد عبارت است از دادن حقّ هر حرف به آن حرف با اداى آن از مخرجش و رعايت صفت آن از قبيل: همس، جهر، استعلا، اطباق، شدّت، رخاوت و قلقله و نيز رعايت ادغام و احكام وقف. از اين عنوان به مناسبت در باب صلات سخن رفته است.
حكم:رعايت آن مقدار از قواعد تجويدى كه تلفّظ صحيح حرف نزد عرب متوقّف بر آن باشد در نماز واجب است، مانند اداى حرف از مخرج آن، مدّ واجب(-->مدّ)، ادغام صغير در مثل كلمه{مَدَّ }و{رَدَّ }، ادغام «لام» در حروف شمسى و اظهار آن در حروف قمرى، حذف همزه وصلِ واقع در وسط كلمه و اثبات و عدم حذف همزه قطع.
برخى، معيار صحّت را صدق تلفّظ به حرف نزد عرف عرب دانستهاند گرچه از نظر قواعد تجويدى از مخرج خود ادا نشده باشد؛ هرچند برخى ديگر، تحقّق خارجى آن را بعيد دانستهاند.(١)
در اينكه ترك وقفِ به حركت و وصلِ به سكون در نماز واجب است يا نه اختلاف مىباشد.(٢)
رعايت مُحَسَّنات قواعد تجويدى، مانند اِماله، اشباع، تفخيم، ترقيق، همس، جهر، استعلا، اِطباق و انواع وقفها (لازم، حسن، جايز و...) در نماز واجب نيست؛(٣)بلكه استحباب رعايت وقفهاى يادشده و نيز صفات حروف همچون همس و جهر از سوى برخى مورد اشكال قرار گرفته است.(٤)حتّى برخى احتياط را در ترك ادغام كبير(-->ادغام)دانستهاند.(٥)