روز ٨/ ٢/ ٤٧ آيت‌اله گلپايگانى ضمن صحبت خصوصى اظهار داشت من خود مى‌دانم كه از طرف دستگاه براى پاره‌اى از نامه‌ها و تلگرافات ما ترتيب اثر داده نمى‌شود اما اگر گاهگاهى درباره بعضى موضوعات اقدام نكرده و به طور ظاهرى اعتراض ننمائيم مردم خيال مى‌كنند كه با دولت تبانى داريم و روى مشاوره و تبانى ما با دستگاه پاره‌اى از حوادث انجام مى‌شود لكن من با تمام گله‌ها و شكوه‌ها اعتراف مى‌كنم كه امروز تنها كشورى كه شعائر مذهبى و دينى مخصوصا امور مربوط به ولايت در آن به چشم مى‌خورد كشور ماست‌[١] آقاى گلپايگانى افزود من وقتى شنيدم كه در آن شب كذائى بهلول‌[٢] معروف در نجف منبر رفته و شب بعد آقاى خمينى در نماز حاضر نشده و عملًا مخالفت خود را با اعمال وى ثابت كرده است خيلى خشنود شدم.

نظريه منبع- نظرى ندارد.

نظريه رهبر عمليات- با توجه به اينكه تاكنون اقدامات حادى از طرف گلپايگانى بر عليه دستگاه مشاهده نگرديده است مفاد گزارش فوق صحيح به نظر مى‌رسد. مرشد ...

نظريه امنيت داخلى- موضوع سخنرانى بهلول و ايراد مطالب خلاف وى در حوزه علميه تقريبا گسترش يافته موضوع گزارش منبع نيز به نظر صحيح مى‌رسد. روحانى.

آقاى اوانى در گزارش روزانه درج شود ١١/ ٢ در گزارش درج شد ١١/ ٢

نمايش تصوير

[١] پرواضح است، در ميان كشورهاى دنيا، ايران تنها كشورى است كه قانون اساسى آن بر اساس منويات شيعه اثنى‌عشر و اهل بيت پيغمبر اكرم( ص) تدوين يافته و شيعه اثنى‌عشر در آن به رسميت شناخته شده‌اند.

[٢] محمدتقى بهلول فرزند شيخ نظام‌الدين در سال ١٢٨٨ ه ش در شهرستان گناباد متولد شد. مشاراليه در سال ١٣١٤-- در جريان مسجد گوهرشاد در مشهد داراى نقش مستقيم بود و پس از آن متوارى گرديد و به افغانستان رفت كه به علت روابط ايران و كابل، در آنجا دستگير و مدت ١٢ سال در زندان كابل، محبوس شد و پس از آن براى مدت ٥ سال به شهر مزارشريف تبعيد گشت و چون بر اعتقادات خود پاى مى‌فشرد مجددا به زندان افتاد و مدت ١٤ سال در جلال‌آباد محبوس بود تا اينكه پس از ٣٣ سال اسارت در افغانستان پس از آزادى به مصر رفت و به مدت يك سال و نيم در اداره راديوى مصر مشغول به كار شد و از آنجا به عراق( كربلا) رفت و در نهايت در سال ١٣٤٩ به همراه معاودين عراقى به ايران بازگشت و دستگير شد و پس از بازجويى‌هاى زياد به علت كهولت سن و زجرهاى زندانهاى افغانستان مورد عفو قرار گرفت. شيخ بهلول فردى اهل شعر و مسلط به ادبيات عرب است كه داراى اشعار بسيارى به عربى و فارسى در زمينه‌هاى مختلف مى‌باشد. ر. ك: كتاب ٨، ص ١٠٦، خاطرات بهلول، تهران.