طبق اطلاع واصله از قم پيشكار آيت‌اله گلپايگانى تلفنا با رئيس شهربانى محل تماس حاصل و اظهار داشته (آقا شيخ هاشم آملى به من متوسل شده كه از شما بخواهم سيد مصطفى خمينى‌[١] را به علت اينكه خانواده پدرش بى‌سرپرست هستند آزاد نمايند).

به وى پاسخ داده شده چون سيدمصطفى خمينى تحريكاتى مى‌نموده كه احتمال داشته در اثر تحريكات وى زدوخوردى روى دهد لذا دستگير و به تهران اعزام شده چنانچه شخص آيت‌اللّه علاقه دارند اعلام كنند تا اقدام شود. ليكن پاسخى نرسيده است.

اصل در پرونده آيت‌اله گلپايگانى و رونوشت در پرونده‌هاى نامبردگان بايگانى شود.

رونوشت به پرونده‌هاى مربوطه ضميمه شد. بايگانى شود. ١٤/ ٨

نمايش تصوير

[١] شهيد آيت‌اللّه سيد مصطفى خمينى از بدو شروع نهضت اسلامى همراه حضرت امام خمينى( ره) بود ايشان ابتدا در سال ١٣٤٢ و پس از شروع نهضت دستگير شد و پس از مدتى حبس به تركيه تبعيد شد. پس از تغيير تبعيدگاه امام خمينى( ره) ايشان نيز در سال ١٣٤٤ از تركيه به عراق رفت و در شهر نجف ساكن شد. آيت‌اللّه سيد مصطفى خمينى حدود ١٣ سال در حوزه علميه نجف به تدريس و تأليف و تربيت طلاب علوم دينى مشغول بود و در كنار فعاليت‌هاى علمى خود با انقلابيون مسلمان مرتبط بود و گاه تدارك آنان از ناحيه ايشان صورت مى‌گرفت. روحيه انقلابى وى مشوق بسيارى از مبارزان براى فراگيرى فنون نظامى و چريكى بود بيشتر اين فعاليتها نمى‌توانست از نظر جاسوسان رژيم شاه به دور باشد به همين دليل اگر هم درگذشت اين روحانى مبارز را رويدادى طبيعى بدانيم شخصيت مبارزاتى او انعكاسى جز شهادت آن هم بدست رژيم شاه در اذهان مردم متبادر نمى كرد هر چند خاطرات به جاى مانده از آن زمان نيز دلالت بر شهادت ايشان دارد. حجت‌الاسلام سيدمحمود دعايى در اين مورد مى‌گويد: با علائمى كه روى پوست بدن وجود داشت مشخص بود كه مرگ طبيعى نبوده و ناشى از يك مسموميت است ... و از آنجا كه حاج آقا مصطفى از شروع نهضت در سال ١٣٤١ در كنار امام قرار داشت دست راست ايشان محسوب مى‌شد و يك چهره انقلابى بود كه با روحانيون، روشنفكران، دانشجويان-- مسلمان و مبارز داخل و خارج كشور ارتباط داشت از اين رو ساواك با به شهادت رساندن وى كوشيد يك مخالف جدى را از سر راه رژيم برداشته و امام را تنها بگذارد و نهايتا ايشان در روز ٣٠/ ٧/ ٥٦ در منزل خود در شهر نجف اشرف به شيوه‌اى نامعلومى به شهادت رسيد. پيكر آيت‌اللّه مصطفى خمينى را ساعت ١٠ صبح از نجف به كربلا بردند و در آب فرات غسل دادند و پس از تشييع باشكوهى در ايوان طلاى مرقد حضرت على( ع) به خاك سپرده شد. شهادت ايشان سر منشأ تشديد مبارزات در قالب مجالس ختم براى ايشان و بيان اهداف نهضت اسلامى و جنايات رژيم در سراسر ايران گرديد.

ر. ك: انقلاب اسلامى به روايت اسناد ساواك، ج ١، صص غ- ظ.