دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٥٤ - نصيحت امام حسين ع و تنبيه او بر شهادت خود و أولاد كرام

١١٢- گويا خود و فرزندانم را در كربلا و محراب (قتلگاه) آن مى‌بينم.

١١٣- مى‌بينم كه صورتمان از خون سرمان همانند عروسى كه لباس رنگينى مى‌پوشد، رنگين است.

١١٤- من اين حادثه را ديدم، نه حضورى (بلكه در خواب) و كليدهاى اين حادثه در اختيار من قرار گرفت.

١١٥- مصيبت‌هائى است كه نمى‌توان آنها را از خود دور كنى بنابراين قبل از آمدن آن مصيبت‌ها خود را براى پذيرفتن آن آماده گردان.

توضيح:
امام عليّ ٧ در سفر شام و جنگ صفّين به سرزمين كربلا رسيد و در پاى نخلى آن حضرت را خواب ربود. ناگاه از خواب پريد و به ابن عبّاس فرمود در خواب ديدم كه مردانى نورانى با پرچم‌هاى سفيد از آسمان به زمين آمدند و در دست شمشير داشتند، دور اين زمين را خطّ كشيدند. نهر خونى را ديدم كه فرزندم حسين ٧ در آن شناور است و كمك مى‌خواهد اما كسى به او كمك نمى‌كند.

مردانى كه از آسمان به زمين آمده بودند فرياد مى‌زدند اي فرزند رسول خدا ٦ صبر داشته باش زيرا بدست بدترين مردم كشته مى‌شوى و بهشت مشتاق توست.

سپس مردان بهشتى به من تسليت گفتند: اين فرزند تو روز قيامت باعث چشم‌روشنى‌ات خواهد بود.

امام عليّ ٧ بر اساس اين خواب مطلب را بصورت شعر به امام حسين ٧‌