دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٢٨٥ - ستايش موت كه روح را از بدن مىرهاند

١٠٢١- كسى كه راه انحراف را پيش گرفت، سپس به گناه ادامه داد و در لجنزار معصيت غرق گرديد، بعد بفكر افتاد سپس دست از گناه كشيد و به اشتباه خود اعتراف كرد،

١٠٢٢- چنين فردى را بقول خدا كه در آيات قرآن فرموده مژده بده كه «اگر دست از گناه بشويد، خدا گناهان گذشته‌اش را (كه مربوط به خداست، نه مال و حق مردم) مى‌آمرزد.»[١]

به ديگران إحسان كنيد و از لغزش مردم چشم بپوشيد
١٠٢٣- اگر مى‌خواهى بمقام شخصيت‌ها برسى، بايد به مردم نيكى كنى و انصاف داشته باشى.

١٠٢٤- و آنگاه كه فردى به تو فشار آورد او را ناديده بگير كه روزگار براى انتقام گرفتن از وى كافى خواهد بود.

پرهيز از بخل و امر به سخاوت‌
١٠٢٥- آنگاه كه دنيا به تو روى آورد در بخشش بخل مكن، زيرا در چنين‌

[١]- سوره انفال آيه ٣٨ قُلْ لِلَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ يَنْتَهُوا يُغْفَرْ لَهُمْ ما قَدْ سَلَفَ»