دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ١٣٢ - بيان آئين مخالطت و مصاحبت

شكايت از دوستان دورو
٤٢١- با هر رفيقى كه دوستى كردم (با من ناسازگارى كرد) خدا لبخندى براى وى باقى نگذارد.

٤٢٢- زيرا هركدام إنسان را بيش از روباه بازى مى‌دهند، راستى كه چقدر امشب و ديشب باهم شباهت دارد.

با چه كسى دوستى كنيم؟
٤٢٣- با افراد شايسته رفاقت كن سالم مى‌مانى. كسى كه با اشرار دوستى كند، بزودى (از وى) مجروح خواهد شد.

٤٢٤- مواظب باش با نادان شوخى نكنى، زيرا از وى عملى مى‌بينى كه از آن خوشت نخواهد آمد.

٤٢٥- هركس به تو نزديك مى‌شود، آبروى او را مبر و به او فحش مده كه همانند سگ ديوانه‌اى خواهى شد كه بى‌جهت پارس مى‌كند.

٤٢٦- آنگاه كه سخاوتمندى پيش تو آمد و نيازى به تو داشت همانند بزرگواران آزادمرد پاسخ شايسته به او بده!

[١]- غماز: كسى كه با چشم و ابرو سخن مى‌گويد.

[٢]- روباه‌وش: روباه‌صفت، حيله‌گر.