دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ١٨٤ - خطاب به اشعث بن قيس در صفين
بىفائده و رسوب هستند.
|
اى گشته به عقل و زيركى فرزانه |
تحصيل كمال خويش كن مردانه |
|
|
صافى است كسى كه علم و حكمت دارد |
باقى همه درداند[١] در اين ميخانه |
|
رسيدن به هدف زحمت
دارد
٦٢١- كسى كه كوتاه همتى كند وقتى به هدف خود مىرسد كه در راه هدف، خود
را به خطر اندازد و بكوشد.
٦٢٢- وقتى به هدف خود مىرسد كه در راه أنواع هدفها، نشيب و فرازها را بپيمايد و عذر مردم را بپذيرد (تا از او خوشحال شوند و به او احترام بگذارند و كمك كنند).
|
خواهى كه شوى ز فيض حقّ دولتمند |
و ز بهر تو سوزند كواكب چو سپند[٢] |
|
|
از اوج حضيض رو مگردان كه شود |
خورشيد صفت پايهى قدر تو بلند |
|
٦٢٣- براى رسيدن به هدف، خود را بخطر بيفكن، سست منشين كه از هيچ آزادهاى بهانه سستى پذيرفته نيست.
٦٢٤- اگر در مركزى به آنچه مىخواهى دست نيافتى، عذرت را با رفتن شبانه و يا حركت در هواى گرم كنار بزن.
|
اى خواسته از حضرت تو جاه و جلال |
زنهار به جائى منشين فارغ بال |
|
[١]- درد مثل كلمه گرگ به معناى تهنشين و رسوب شراب.
[٢]- سپند: اسفند. گياهى كه روى آتش مىريزند و دود مىكنند.