دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٧٣ - مناجات با حضرت قاضى الحاجات
١٨٦- او بر نادانى مىافزايد و من بر حوصله. روش «عود»[١] را پيش مىگيرم كه هرچه در آتش بيشتر بسوزد، عطرش زيادتر مىگردد.
|
از حلم چه باشد دل من آسوده |
هرگز نشود به كين آلوده |
|
|
چون عود كه هرچند بسوزى آن را |
خوشبوتر از آن شود كه اول بوده |
|
امر به چشمپوشى از
بدرفتارى
١٨٧- عيبهاى برادر دينى خود را بپوشان و انحراف او را علنى مگردان.
١٨٨- در برابر ظلم نادان (تا آنجا كه ممكن است) صبر كن و كارهاى بزرگ او را به روزگار واگذار نما.
١٨٩- از روى بزرگوارى پاسخ را ناديده بگير و (انتقام) از ستمگر را به حسابگرش (خدا) واگذار كن.
|
اى دوست مكن عيب كسان را اظهار |
و ز جرم گناه خلق بگذر زنهار |
|
|
بر جور و جفاى ظالمان صابر باش |
وين طائفه را به دست جبار سپار |
|
شكايت از دوستان
منافق
١٩٠- همانند روزى كه گذشت، وفاى دوستان رفته است و مردم يا حيله مىزنند
يا خدعه.
١٩١- دوستى و يكرنگى را بصورت ظاهر اعلام مىدارند، اما قلبهاى آنان از عقرب كينه انباشته است.
[١]- عود چوبهاى مخصوصى است كه از هند مىآورند و آن را روشن مىكنند، دودش بوى خوب مىدهد.