دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ١٠٨ - خطاب به معاوية و جنود او در ليلة الهرير

اين طوفان براى عذاب و جنگ (و به پايان رسانيدن آن) وامى‌گذارى.

خطاب امام ٧ به حريث مولاى‌[١] معاويه‌ ٣٢٧- من از نظر نسب به هنگام بررسى طائفه نوجوانى عربى و از بهترين طائفه از خاندان عبد المطلب هستم.

٣٢٨- اى غلام لئيمى كه پاسخ مى‌گوئى، اگر علاقه به مرگ دارى نزديك بيا.

٣٢٩- آى سگ درنده، كمى صبر كن (تا مرگ را ملاقات كنى) يا اينكه پشت به جنگ كرده برگرد و فرار كن.

پاسخ امام ٧ به يكى از دشمنان در صفّين‌ ٣٣٠- آى فرزند حيله‌گر مرا به جنگ مى‌طلبى درصورتى‌كه شمشير تيز در دست من است و آتش از آن مى‌بارد.

٣٣١- هرگاه آن را مى‌جنبانم مرگ از آن مى‌بارد. من بدون ترديد آگاه هستم و فردى آگاه داراى فرهنگ است.

٣٣٢- مى‌دانم در جنگى كه مدت‌ها ادامه داشته نياز به نقشه نيست و بزودى و بدون ترديد جنگ بزودى عوض مى‌شود و پايان مى‌يابد.

[١]- مولا: غلام آزادشده.