دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٤٨٣ - منع از حرص و ريختن آبرو

است كه نورش روشنى تمام ستارگان درخشان را تحت الشعاع قرار مى‌دهد.

١٨١٤- علامت كمال او اين است كه تعهد خود را نسبت به همسايه رعايت مى‌كند و آنگاه كه نگهبان منزلش شد پيمان همسايگى را در نظر مى‌گيرد.

ستايش از قناعت‌
١٨١٥- هواى نفس زير بار فقر نمى‌رود، درصورتى‌كه فقر بهتر از ثروتى است كه نفس را به سركشى و انحراف وادارد.

١٨١٦- روح بى‌نياز، روحى است كه به مقدار نياز بسازد اگر نساخت تمام آنچه روى زمين است در اختيارش قرار گيرد باز براى او كافى نيست.

تشويق به قناعت‌
١٨١٧- ثروت و فقر در روح همه وجود دارد، اگر قناعت را پيشه كرد هرچه پاداش به او داده شود كم است.

١٨١٨- روح را با قناعت تربيت كن. اگر او را به قناعت تربيت نكنى بيش از مورد نياز از تو درخواست مى‌كند.

١٨١٩- براى كسى كه دنبال لذت باشد و قناعت نداشته باشد نه نسبت آنچه از