دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٣٦٠ - اظهار اخلاص با نبى ص
تا اين سه چيز را پايان يافته ببينند.
|
گاهى كه بود تو را شجاعت يا مال |
يا علم گران رسى به سرحد كمال |
|
|
از چشم حسود كن نهان زانكه حسود |
راضى نشود به غير نقصان و زوال |
|
نوحهسرائى براى خديجه
و أبو طالب
١٣٢٤- اى دو چشم من خدا بشما بركت دهد، براى دو فردى كه از دنيا رفتند و
نمونه ندارند اشك بريزيد.
١٣٢٥- بر بزرگ بطحاء (سرزمين مكه) و فرزند رئيس منطقه و بزرگ زنان، اول زنى كه نماز خواند گريه كنيد.
١٣٢٦- (خديجه) پاك طينت بود و خدا اخلاق وى را شايسته و مبارك قرار داده بود و برترى را بسوى او گسيل داشته بود.
١٣٢٧- شب كه مىخوابم غم و مصيبت آنان مرا فرا مىگيرد و مصيبت آنان ميان آسمان و زمين را تاريك مىگرداند.
١٣٢٨- (أبو طالب و خديجه) در راه خدا دين محمّد ٦ را يارى كردند و در برابر كسانى كه عليه دين بپاخاسته بودند مقاومت كردند و پيمان خود را با خدا و محمّد ٦ حفظ نمودند.
|
رفتند جماعتى ز ياران قديم |
وز مردم خود مرا سرشك است نديم |
|
|
امروز به چشم من جهان تاريكست |
از دود دلم كه گشت در ديده مقيم |
|