دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٦٣ - بيان آنكه دنيا به فطانت و عقل حاصل نشود
نمىتواند از نقشههاى خود سود ببرد،
١٤٨- با تمام نااميدىها براثر لطف خداى فريادرس كه خدا به بندگانش ارزانى مىدارد، پيروزى مىرسد.
١٤٩- تمام حوادث وقتى به اوج رسيد، بطور حتم به گشايش نزديك منتهى مىگردد.
|
اى در تو كمال بىنوائى ظاهر |
بر مقصد خود نگشته هرگز قادر |
|
|
زنهار مبر اميد از فضل خداى |
كز غيب شود گرهگشائى آخر |
|
نزد پستفطرتان اظهار
عجز مكن
١٥٠- زندگى را از طريق ذلت انتخاب مكن، خود را والاتر از آن بدان كه از
ناكس درخواست كنى.
١٥١- آنگاه كه بيچاره شدى، فقر خود را با بىاعتنائى به ناپاكان، همانند پرهيز كچل از كثافت، مداوا كن.
١٥٢- در نتيجه اين بىاعتنائى به ناكسها (و توجه به خداى عزيز) تمام رزقى كه از دستت رفته است هرچند دورتر از جايگاه ستارهها باشد بطور حتم به تو بازمىگردد.
|
اى آنكه ز فيض جام روزى خوارى |
زنهار مكش ز بهر روزى خوارى |
|
|
روزى تو مىرسد به هر وجه كه هست |
گر صاحب احترامى و گر خوارى |
|
روش من در برابر
مشكلات
١٥٣- اگر از من بپرسى من چه مىكنم؟ من در برابر سختىهاى روزگار
سختكوش- و صبرپيشهام.
١٥٤- مىجوشم كه سختى در چهرهام آشكار نگردد تا دشمن مرا سرزنش كند