دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٦٤ - بيان آنكه دنيا به فطانت و عقل حاصل نشود
و يا دوست ناراحت گردد.
|
گاهى كه خلل به كار من يابد راه |
كوشم كه نگردد از آن آگاه |
|
|
ترسم كه از آن دشمن من شاد شود |
يا دوست ملالتي بيابد ناگاه |
|
سخاوت داشته باش
١٥٥- آنگاه كه
دنيا به تو روى آورد تو هم در راه خدا به دوست و دشمن ببخش، زيرا دنيا تغييرپذير
است.
١٥٦- (اگر نبخشى،) نه سخاوت به هنگام اقبال دنيا، مال تو را نابود مىكند و نه آنگاه كه در مسير رفتن است بخل آن را حفظ مىنمايد.
|
اى يافته از فيض الهى صد خير |
بايد كه رسد فيض تو پيوسته به غير |
|
|
از فقر مترس رو به درويشان كن |
كه اين است طريق أهل معنى در سير |
|
پوشاننده عيوب
١٥٧- ثروت
زياد، عيب را مىپوشاند در نتيجه آنگاه كه ثروتمند دروغ مىگويد، دروغش قبول
مىشود.
١٥٨- بيچارگى به عقل شخص ضربه مىزند و خويشاوندان فقير فردى را كه عاقل است، نادان مىشمارند.
|
هركس كه شود مال جهان را صاحب |
گويند كه صادق است و باشد كاذب |
|
|
معروف به ابلهى است داناى فقير |
با آنكه بود بر همه اقران غالب |
|