دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٣٥١ - بيان اهوال روز قيامت
١٢٨٨- اگر خدا عفو كند، لطف اوست و اگر عذابم كند، من شايستهى آن هستم.
|
يا رب ز گنه نامهى من گشت سياه |
وز غصه و رنج حال من گشت تباه |
|
|
گر لطف كنى تو كان فضلى و كرم |
ور قهر كنى ما همه جرميم و گناه |
|
اوضاع قيامت
١٢٨٩- آنگاه
كه قيامت نزديك گرديد و زمين لرزش خود را بطور كامل به انجام رسانيد چه قيامتى
خواهد بود!!
١٢٩٠- كوهها همانند سرعت ابرها كه حركت آن را مىبينى حركت مىكنند.
١٢٩١- زمين براثر دميده شدن در صور اسرافيل متلاشى مىشود و آنچه را در دل خود جاى داده بوده (جواهر و مرده) بيرون مىاندازد.
|
آن دم كه شود نور امامت ظاهر |
بر خلق شود سر قيامت ظاهر |
|
|
عالم همه در نور خدا گردد محو |
وز هر طرفى شود علامت ظاهر |
|
١٢٩٢- در چنين روزى بايد كسى از مردم بپرسد كه در دنيا چه كارهائى را انجام دادهاند.
١٢٩٣- زمين حوادثى را كه روى آن انجام گرفته بيان مىدارد و اين اعلام كارها بخاطر دستورى است كه خدا بآن داده است.
١٢٩٤- تمام آنان كه بايد بحساب آنها رسيدگى شود، پير و كودك در پيشگاه عدل الهى حاضر مىگردند.