دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٣٥٠ - بيان اهوال روز قيامت
١٢٨١- نشانه ديگرش اينست كه ميان مردم مىخندد اما قلب او همانند مادر بچه مرده، اندوهگين است.
١٢٨٢- نشانه ديگر اينست كه در تاريكى شب گريه و نالهى او بلند است و هيچ چيز نمىتواند وى را از گريه بازدارد.
|
دائم رخ من چو غنچه خندان باشد |
وز ناله دلم هزار دستان باشد |
|
|
سرگشته شدم ز زلف آشفتهى او |
آرى شب عاشقان پريشان باشد |
|
١٢٨٣- نشانه ديگر اينست كه به درخواست از كسى كه سؤال از وى سودبخش است (مثل خدا) توجه كرده و اصرار مىنمايد.
١٢٨٤- نشانه ديگر اينست كه او را گريان مىبينى، زيرا مىترسد خدا او را در كارى ديده باشد كه شايسته نمىداند.
١٢٨٥- نشانه ديگر اينست كه وى را مىبينى بسوى جهاد و هر كار شايستهاى در حركت است.
١٢٨٦- نشانه ديگر اينست كه وى تمام كارها را به خداى نيرومند عادل واگذار كرده است.
|
أرباب صفا كه بهر حقّ در كارند |
هرجا كه روند تخم نيكى كارند |
|
|
تسليم شوند پيش مردان خداى |
حق مركز و ايشان همه چون پرگارند |
|
ترس از كيفر خدا
١٢٨٧- از
كيفر خدا مىترسم و از وى اميد عفو دارم. و يقين دارم كه حاكمى عادل است.