دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ١٩٢ - تنبيه بر تمكن در مقام رضا
|
صد شكر كه نفس من بتوفيق خدا |
خود را به مراد خويشتن قادر يافت |
|
آموزش دريادلى به خود
٦٤٩- روح بىنياز، هرچند به سختى گرفتار
گردد، فرد را از ضربهپذيرى از طرف فقر نگاه مىدارد.
٦٥٠- اگر به سختى افتادى يقين داشته باش كه دوام نخواهد آورد تا به آسايش منتهى گردد.
|
آن نيست غنى كه مال او گردد بيش |
يا در صف أهل جاه باشد در پيش |
|
|
آن است غنى كه قاف تا قاف جهان |
نارد به نظر اگرچه باشد درويش |
|
حوادث را آسان بگيريم
٦٥١- كارها را
آسان بگير، زيرا كارها در دست خداست.
٦٥٢- امورى را كه خدا منع كرده گريبانت را نمىگيرد و حوادثى كه بايد اجرا شود از تو عقب نمىماند.
|
اى نور بصر طريقه آسان گير |
و ز أهل كرم قائده[١] احسان گير |
|
|
چون كار به تقدير خدا موقوف است |
با خلق جهان كار جهان آسانگير |
|
از مرگ نمىتوان فرار
كرد
٦٥٣- چه روزى از چنگ مرگ فرار كنم؟ روزى كه نمىميرم يا روزى كه بايد بميرم.
[١]- قائده درس، سرمشق.