دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ١٩٠ - تنبيه بر تمكن در مقام رضا
وسيلهاى است كه خود را بشناسيم كه نسبت به اين نعمتها چه مىكنيم و از آن چگونه بهرهبردارى مىنمائيم و مريضى، فقر و ... هم به نظر ما يك نوع عذاب است و خدا مىخواهد در مرحله مرض و فقر خودمان را بشناسيم كه در برابر وظيفه صبر چه مىكنيم؟
با اين توضيح، آزمايش سلامتى، مال و ساير نعمتها سختتر از آزمايش ناگوارىهاست و به همين جهت مردان الهى دوست داشتهاند فقير باشند.
٦٣٩- كجا مىتوانى نفعى را بيابى كه ضرر و خرج نداشته باشد. دنيا براى سود و زيان خلق شده است.
٦٤٠- ترس ننگ است و در پايمردى و حمله شايستگى، كسى كه از ميدان جنگ و سختىها فرار كند، نمىتواند از خواست خدا كنار باشد.
|
خواهند جماعتى كه بىتاب و ضرر |
گردند جدا ز آتش غم چه شرر |
|
|
ليكن چه توان كرد كه از جنس بشر |
كس نيست كه شد خلاص از تير قدر |
|
از قدرت خدا مأيوس
مباش
٦٤١- اميد است آبخورگاهى كه در معرض استفاده است، به تشنگان آب صاف بدهد و مدتها
تشنگانى را كه آب تميز نمىخوردهاند بهرهمند سازد.
٦٤٢- اميد است، برهنهها پوشانيده شوند و خدا ذليل ستمديده را يارى فرمايد.
|
ناگاه ز غيب دلنوازى برسد |
و ز گلشن حسن سرو نازى برسد |
|
|
مرغ دل من چنين نماند ضايع |
از عالم قدس شاهبازى برسد |
|
٦٤٣- اميد است به لطف خدا، استخوان شكسته مورد لطف قرار گيرد و