إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٩٥ - باب سى و پنجم در توكل بخداوند

امام محمّد باقر ٧‌[١] بمن فرمود: شنيده‌ام سخت بفقر وفاقه و قرض مبتلاشده‌اى، بچه كسى اميدوارى كه رفع گرفتاريت نمايد؟ گفتم حسن بن زيد! فرمود: پس حاجت تو روا نخواهد شد زيرا (او مخلوقست و) بايد توجه به آن كسى پيدا كنى و اميد از او داشته باشى كه أقدر الاقدرين و أكرم الاكرمين باشد و آن خداوند است.

همانا شنيدم از عموى بزرگوارم حضرت امام جعفر صادق ٧ كه ميفرمود: خداى تعالى وحى فرمود بيكى از پيغمبران خود كه:

بعزت و جلالت و عظمت خودم قسم قطع ميكنم اميد هر اميدوار بغير خودم را و او را لباس خوارى و مذلت ميپوشانم و از عطا و فضل و بخشش و درگاه خودم دور ميكنم، آيا چشم بغير من دارد بنده من در رفع شدائد؟! و حال آنكه (دفع و رفع) همه شدائد و سختيها در دست (قدرت) من است، و آيا اميد بغير من دارد و درب خانه غير مرا ميكوبد؟! و حال آنكه كليد همه درب‌ها در كف اختيار منست، همه درب‌ها بسته است بجز درب رحمت من كه هميشه گشوده است از براى هر كه مرا بخواند، پس كيست كه در بلا اميد بمن داشته باشد و من او را ببلا واگذارم! آيا نمى‌بيند كه من پيش از سؤال كردن عطا ميكنم.

پس اگر همه اهل آسمانها و زمين اميدوار بمن باشند و بهر يك از آنها آنقدر كه اميدوارند بدهم بقدر بال مگسى از مملكت من كم نميشود پس بدا بحال كسى كه از من اعراض كند و رو بگرداند و از غير من رفع حوائج و شدائد خود را بخواهد!

[١]. محمد بن عبد اللَّه بن الباقر« ع» مردى با تقوى و پرهيزكارى بوده و در هدايت مردم ساعى و كوشا بوده.