إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٩١
از ايشان نميپوشانم، و آنان را بأنواع و اقسام نعمتها و گفتارهاى خود خوشنود مينمايم، و ايشان را در جايگاههاى نكو جاى دهم، و اعمال خير و كارهاى نيكوئى كه در دنيا بجا آوردهاند متذكر آنان ميشوم و (براى جزاى ايشان) چهار درب بروى آنها ميگشايم كه از يك درب هر صبح و شامگاه هدايا از من براى ايشان ميبرند، و از يك درب نظر كنند بهر كجا كه بخواهند، و از يك درب نظر كنند بظالمين (نفس خود و پايمالكنندگان حقوق ديگران) كه در جهنم هستند و ببينند كه چگونه آنها را عذاب ميكنند، (و خورسند شوند كه در دنيا ايمان خود را حفظ نمودند و باين مقام رسيدند و از عذاب نجات يافتند)، و از يك درب خدمتگزاران و حور العينها براى خدمت ايشان داخل شوند، گفت: خدايا كيانند زاهدان كه اين چنين ايشان را وصف فرمودى؟
فرمود: ايشان كسانى هستند كه در دنيا خانهاى ندارند كه ترس خراب شدن آن را داشته باشند، و (چنان) فرزندى ندارند كه (زياده از خدا او را دوست بدارند و توجه خود را شبانه روز كاملا باو مبذول دارند تا اگر از دنيا رفت) از مردنش محزون شوند، و (مانند دنيا خواهان در جستجوى اموال دنيا نيستند و ثروتى جمع نميكنند، بنا بر اين) اموالى ندارند كه از تلف شدن آن بترسند و اندوهگين گردند، و كسى ايشان را نميشناسد كه مزاحم ذكر گفتنشان شود و از ياد خدايشان غافل گرداند، و اضافهتر از ما يحتاج روزانه خود چيزى ندارند كه (در قيامت) از ايشان سؤال شود، و لباسهاى نرم و فاخر نميپوشند.
يا أحمد ٦: صورت زاهدان از تعب و رنج بيدارى شب و گرفتن روزه زرد است، زبانشان بذكر خدا مشغول است، و خاموشى شعار