إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٥٢ - باب پنجاه و يكم در اخبار پيغمبر

تو هستند كه تو را بامامت (و خليفه بلا فصل من) قبول دارند.

و فرمود: هر كه كاغذى (يا چيز ديگرى) كه از نامهاى خدا در آن ثبت و نوشته شده باشد از زمين بردارد كه زير پا نماند براى تجليل اسم پروردگار، خداوند او را جزو صديقان محسوب فرمايد، و تخفيفى در عذاب پدر و مادر او عنايت فرمايد اگر چه مشرك باشند.

و فرمود: از ما نيست كسى كه بر صغيران ما (سادات) رحم نكند و بر پيران ما احترام نگذارد.

و فرمود: هر كه احترام به پيرمردى (از شيعيان على ٧) بگذارد ايمن خواهد بود از فزع روز قيامت.

و فرمود: هر گاه سن مؤمنى بهشتاد سالگى رسيد پس او اسير خدا است در زمين، و نوشته مى‌شود براى او حسنات و محو مينمايند (بعضى از) گناهانش را.

و مرويست از عبد اللَّه بن عباس‌[١] كه هر كه بچهل سالگى رسيد و خير او از بديهايش بيشتر نباشد بايد مجهز رفتن بجهنم شود.

[١]. عبد اللَّه بن عباس قارى قرآن و عالم و فصيح اللسان و از اصحاب رسول خدا« ص» و شاگرد حضرت امير« ع» و پسر خواهر ميمونه زوجه حضرت رسول است و آن حضرت در حق او دعا كرد و فرمود: اللهم فقهه في الدين و علمه التأويل، و چون دو مرتبه جبرئيل را ديد و هم بسيار گريست بر امير المؤمنين و حسنين« ع» نابينا شد، و در باب كورى و فصاحت لسان خود گويد ان يأخذ اللَّه من عينى نورهما، ففي لسانى و قلبى منهما نور، قلبى زكى و عقلى غير ذى دخل، و في لسانى ما كالسيف مأثور، و در طايف سنه ٦٨ يا ٦٩ بسن ٧١ سالگى وفات كرد و محمد حنفيه بر او نماز خواند و گفت:

اليوم مات ربانى هذه الامة.