إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٤٠ - باب پنجاه و يكم در اخبار پيغمبر

امير المؤمنين ٧ دريست كه خداوند گشوده، هر كه در آن داخل شود مؤمنست (و ايمن از عذاب) و هر كه از آن خارج گرديد كافر است.

و فرمود: حضرت صادق ٧ گاه مى‌شود كه مردى گناه ميكند و خداوند با اين حال او را داخل بهشت مينمايد، راوى ميگويد عرض كردم: با اينكه گناه كرده داخل بهشت مى‌شود؟! فرمود بلى زيرا گناه ميكند و هميشه از آن گناه ترسناكست و نفس خود را دشمن ميدارد و ملامت و سرزنش مينمايد، باين جهت خدا او را به بهشت ميبرد.

و فرمود: هر كه گناهى را مرتكب شود و بداند كه خداى تعالى بر گناه او مطلعست و اگر بخواهد او را عذاب ميكند و اگر بخواهد او را مى‌آمرزد (چون قائل بخداست و او را بخشنده ميداند) خداوند گناهش را ميبخشد و عفو مينمايد با اينكه توبه نكرده.

مرويست از عبد اللَّه‌[١] بن موسى بن جعفر (ع) كه گفت از پدر بزرگوارم پرسيدم: دو ملكى كه همراه آدمى هستند آيا مى‌فهمند هنگامى كه بنده‌اى اراده حسنات و يا سيئات نمايد؟ فرمود: بوى خوب و متعفن مساويست؟ عرض كردم: نه، فرمود: گاهى كك بنده اراده حسنه و كار خير نمايد خارج مى‌شود از دهانش بوى خوب و معطرى، پس ملك سمت راست بملك سمت چپ گويد باز ايست از نوشتن كه همّت بر حسنه نموده، و چون بجا آورد في الفور براى او بنويسد، و هر گاه‌

[١]. عبد اللَّه بن موسى الكاظم( ع) مكنى بابى الدنيا و ابى القاسم و مادرش ام ولد بوده و در زمان حضرت جواد از دنيا رفت و در اثبات الوصيه گويد قبرش در استرآباد است و در مجالس المؤمنين گويد قبرش در آيه( آوه) دو فرسخى ساوه است.