إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٤١ - باب چهل و سوم در سخاوت و فائده دنيائى و آخرتى آن
كه دلى را شاد و خرّم گرداند مگر آنكه خداوند عوض آن شادى و خرّمى برايش لطف و مهربانى (خوشى معنوى كه بر اثر انجام كار نيك بشخص رو مىآورد) بيافريند كه هر گاه اندوهى باو برسد آن مهربانى بسمت آن اندوه مانند آب در زمين سرازير و نشيب روان گردد تا مصيبت را از او دور سازد چنان كه شتر شخص غريب را دور مينمايند (همانند ساربان كه شتر غريب را از گله شتران خود دور ميگرداند).
و فرمود: رغبت و توجه كنيد بمكارم اخلاق و بشتابيد بآنچه كه براى شما منفعت و غنيمت است، و بدانيد اى مردم (ثروتمند) بواسطه آنكه خداوند نعمت را بشما ارزانى فرموده، مردم (فقير) بشما محتاجند (پس حاجات آنها را بر آورده كنيد و بايشان انفاق نمائيد) و سخىترين مردم كسى است كه عطا كند به آن كسانى كه باو اميد ندارند و هر كه يك گرفتارى مؤمنى را بر طرف كند، خداوند هفتاد و دو گرفتارى دنيا و هفتاد و دو گرفتارى آخرت او را بر طرف نمايد، و هر كه با كمال نيكوئى با مردم رفتار كند پروردگار باو نيكوئى فرمايد زيرا خداوند نيكوكاران را دوست ميدارد.
و فرمود: هر كه يقين داشته باشد كه خداوند عوض باو مرحمت ميفرمايد به آنچه انفاق ميكند هيچ گاه دست خود را از انفاق كردن باز نميدارد.
و مرويست كه دو ملك موكلند كه در هر صباحى ندا ميكنند و ميگويند: خدايا اموال هر بخيل را تلف كن، و هر كه انفاق كند عوض بسيار باو كرامت كن.
و فرمود: نبى اكرم ٦ هر كه اكرام كند مهمان را همانند