إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٩٨ - باب سى و ششم در فضيلت شكر نعمتهاى خدا و چگونگى آن

و نتيجه از ضرر) آن بلا بيشتر است، و صبر بر بلا كردن كفاره گناهان است چون آدمى بياد صحت بدن و آرامش خاطر خود مى‌افتد و بر آن شكر ميكند، و هم سبب مى‌شود كه آدمى از خواب غفلت بيدار گشته و از گناهان خود توبه كند و در راه خدا صدقه دهد.

و بلا چيزيست كه خداوند براى بندگان خاص خود اختيار ميفرمايد، و پروردگار جز خير و خوبى چيز ديگرى براى بندگان اختيار نميكند، چنان كه فرموده‌ وَ يَخْتارُ ما كانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ[١] خداوند اختيار ميفرمايد براى بندگان خود خير و خوبى را.

و مرويست از حضرت موسى بن جعفر ٨ كه فرموده: مؤمن همانند دو كفه ترازو است كه هر گاه ايمانش زياد شود، زياد ميگردد بلايش، تا اينكه هر وقت (مرد و) خداى خويش را ملاقات كرد (هيچ نوع ترك اولائى و) گناهى براى او نباشد.

و نعمت گاه ممكن است استدراجى باشد كه آن بزرگترين مصيباتست و اگر استدراجى نباشد لازم است شكرگزارى بر آن‌[٢] و شكى نيست كه زيادتى نعمت (و اموال) گاه سبب مى‌شود كه آدمى از

[١]. ٦٨- القصص

[٢]. استدراج آنست كه خداى تعالى بنده گناهكار را مدتى در گناهكارى امان دهد و از اسباب دنيوى برخوردار و از نعمتهاى پى در پى اين جهان بمرور كامروايش گرداند بنحوى كه گمان كمال لطف برده و مغرور گردد و غافل و هوى پرست شود و ليكن ناگهان بواسطه گناهانش تحت فشارش خواهد انداخت و بعذاب و هلاكت دنيوى و اخروى گرفتارش سازد تدريجا چنان كه ميفرمايد: سنستدرجهم من حيث لا يعلمون. ٧- ١٨٢