إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٩٠ - باب سى و پنجم در توكل بخداوند
بنده خود نميكند (كه بديگرى توجه ميكنند).
پس كسى كه كفايت امور را از غير خدا طلب كند و ترك توكل بر خدا نمايد هر آينه تكذيب اين آيه را نموده (و هر كه تكذيب يك آيه از قرآن كند كافر است) كه ميفرمايد: وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ[١] هر كه بر خدا توكل كند البته خداوند او را عزت دهد يعنى خداوند عزيزى است كه ذليل نميكند كسى را كه باو پناه برد، و حكيمى است كه كوتاهى نميكند در تدبير امور كسى كه باو ملتجى شود، و (چگونه بعضى توكل بر بعضى ديگر ميكنند! چنان كه) ميفرمايد:
إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ عِبادٌ أَمْثالُكُمْ[٢] آن كسانى كه توجه بغير خدا دارند (آيا) نميدانند كه آنها هم مانند ايشان بندگان خدا هستند؟ كه عاجزند از اينكه حوائج ايشان را بر آورند، بلكه خود آنها هم محتاج بخدا هستند، پس خدا سزاوارتر است كه مردم او را بخوانند و بر او توكل كنند.
و فرمود: حضرت رسول ٦ اگر شما توكل كنيد بر خدا بنحوى كه حق توكل اوست هر آينه روزى شما خواهد رسيد چنان كه روزى مرغان ميرسد كه صبح از آشيانههاى خود بيرون مىآيند با شكمهاى خالى و گرسنه و شب به آشيانه خود باز ميگردند در حالى كه شكمهاى ايشان سير و مملوّ است از دانه و غذا.
و فرمود: هر كه بخدا توكل كند و امور خود را باو واگذارد خدا او را از هر امرى كفايت فرمايد، و روزى او را از جايى برساند كه بگمان او نرسد، و هر كه التفات بدنيا كند خدا او را بدنيا وامىگذارد
[١]. ٤٩- الانفال
[٢]. ١٩٤- الاعراف