إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٨١ - باب سى و سوم در غيبت و نمامى
يا پر گو، يا پر خور و از اين گونه صفات هر چه باشد) و يا در لباسش (مثل اينكه بگوئى: بلند، يا كوتاه، يا چركين است).
و فرمود رسول خدا ٦: حقيقت غيبت آنست كه ياد كنى برادر خود را بچيزى كه (او را ناخوش آيد كه) آن صفت با او باشد و إلا بهتان و تهمت است.
و هر كه بشنود غيبت كسى را و ردّ نكند و مانع غيبتكننده نشود شريك غيبتكننده است در گناه، و هر كه مانع شود خدا او را مىآمرزد و فرمود آن حضرت: هر كه رد كند غيبت برادر (دينى) خود را و آبروى او را محافظت نمايد خداوند در قيامت امانش دهد و آزادش كند از آتش جهنم و آبروى او را محفوظ خواهد داشت.
و فرمود: خوشا بحال كسى كه مشغول اصلاح عيبهاى خود گردد و بعيوب و نواقص مردم نپردازد.
و منشأ غيبت حسد و غضب است پس اگر آنها را از خود دور كرد بسيار كم مىشود غيبت كردنش، و داخل جهنم نميشود كسى كه غضب خود را فرو ميبرد.
و فرمود: هر كه خشم و غضب خود را فرو برد و حال آنكه قادر باشد كه انتقام بگيرد خداوند در قيامت او را مخيّر ميكند كه هر چند حور العينى بخواهد انتخاب نمايد.
و (مرويست از حضرت صادق ٧ كه) خدا وحى فرمود بيكى از پيغمبران خود كه: اى فرزند آدم وقتى غضبناك شدى مرا ياد كن تا من هم تو را ياد كنم در وقت غضبم و تو را هلاك نسازم.
و سزاوار است براى هر عاقلى كه باصلاح نفس خويش بپردازد