إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٨٢ - باب سى و سوم در غيبت و نمامى

و كسب معاش نمايد و بتربيت اولاد خود مشغول شود. زيرا اگر انسان باينها مشغول گردد ديگر غيبت نخواهد كرد.

و فرمود: در جهنم نميرود مگر كسى كه سخن بيهوده بگويد، و خداوند نهى فرموده از سخن گفتن مگر در سه چيز، امر بصدقه دادن، و أمر بمعروف كردن، و اصلاح بين مردم نمودن.

چنان كه ميفرمايد: لا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْواهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلاحٍ بَيْنَ النَّاسِ‌[١] هيچ خيرى و فائده‌اى در بسيارى از سخن مردم نيست مگر كسى كه در صدقه دادن و نيكوئى كردن و اصلاح ميان مردم سخن بگويد، چقدر خداوند نظر لطف فرموده و با بيان آيه شريفه بندگان خود را نصيحت و راهنمائى فرموده و با ايشان شفقت و مهربانى و محبت نموده ليكن متأسفانه بندگان متوجه نيستند.

و ليكن نمّامى و سخن چينى گناهش بيشتر است از غيبت بلكه رذل‌ترين افعال قبيحه و شنيعترين همه است زيرا سخن‌چين هم غيبت ميكند و هم ديگران را باذيّت ديگرى وامى‌دارد و سبب فساد و فتنه و شرّ و بدى ميگردد.

و خداوند سرزنش فرموده سخن‌چين را و فاسقش ناميده و منع و نهى فرموده كه سخنانش را قبول نمايند مگر بعد از معلوم شدن (كه راست ميگويد) بشهادت شاهد و يا اقرار شخص مورد نظر گوينده آن، پس هر كه بدون ثابت شدن سخن نمّام را قبول نمايد جاهل است چنان كه ميفرمايد: إِنْ جاءَكُمْ فاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا أَنْ تُصِيبُوا قَوْماً بِجَهالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلى‌ ما فَعَلْتُمْ نادِمِينَ‌[٢] هر گاه (سخن چين) فاسقى خبرى‌

[١]. ١١٤- النساء

[٢]. ٦- الحجرات