إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٦٢ - باب بيست و نهم در اميدوارى بخدا

و منقول است كه يكى از بزرگان هميشه از خدا درخواست ميكرد عصمت از گناه را (كه خداوند او را از گناه كردن باز دارد) پس در خواب باو گفته شد: اگر همه شما را از گناه كردن باز دارم، پس عفو و رحمت من شامل حال چه كسى شود.

و وحى فرمود خداى سبحان بحضرت داود ٧ بگو ببندگانم:

خلق نكرده‌ام شما را كه سودى برم، بلكه آفريدم تا از من منتفع شويد و سودى بريد، صدق اللَّه (العلى) العظيم سخن بصدق و راستى فرموده بدليل آنكه قرار داده هر حسنه‌اى را بده برابر، بلكه هفتصد برابر، براى كسانى كه بخواهد.

چنان كه ميفرمايد: مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ[١] مثل آنان كه مالشان را در راه خدا انفاق كنند بمانند دانه‌ايست كه از يك دانه هفت خوشه برويد و در هر خوشه‌ئى صد دانه (كه يك دانه هفتصد دانه بشود) و قرار داده يك گناه را برابر يك گناه (بدون زياده)، و همت بر كار نيكو داشتن خود حسنه است اگر چه بجا آورده نشود، و ليكن همت بر گناه داشتن گناهى نيست تا بجا آورده شود، و قرار داد توبه از گناه را حسنه و بسيار دوست ميدارد توبه‌كنندگان را.

پس اين دلالت ميكند (و معلوم ميگردد) كه ما را خلق فرموده تا اينكه نفع و سودى بريم از معامله با او.

و مرويست از امام حسن عسكرى ٧ كه أبو دلف‌[٢] درخت‌

[١]. ٢٦١- البقره

[٢]. ابو دلف« كصرد» العجلى و اسمش قاسم بن عيسى از امراء دولت عباسى و از اسخياء معروفست و معاصر هرون الرشيد و مأمون بوده.