إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٦١ - باب بيست و نهم در اميدوارى بخدا

و فرمود: سيد أولياء ٧ توكل بخدا و حسن ظن باو (همانند) قلعه محكمى است كه داخل در آن نميشود مگر مؤمن، و توكل بر خدا كردن سبب نجات است از هر بدى و أمان است از هر نوع دشمنى (ديگران باو).

و فرمود: حضرت صادق ٧ داده نميشود بمؤمن خير دنيا و آخرت مگر بحسن ظن و اميدوارى او بخدا و باخلاق نيكويش و اذيت نكردنش بمردم، بدرستى كه خداى تعالى عذاب نميكند كسى را بعد از توبه و استغفار كردنش مگر ببدگمانى او بخدا و سستى در رجاى باو و بداخلاق‌شدنش و غيبت كردن مؤمنان را، و نيست كسى كه گمان خوب بخدا داشته باشد مگر آنكه پروردگار طبق گمانش با او رفتار فرمايد زيرا خداوند كريم است و حيا ميكند كه مخالف حسن ظن و اميدوارى بندگانش نمايد.

پس گمان خود را بخدا نيكو كنيد و رغبت نمائيد بآنچه (از رحمت و نعمت و مغفرت) كه نزد خداوند است بدرستى كه خداى سبحان ميفرمايد: الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ عَلَيْهِمْ دائِرَةُ السَّوْءِ وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ لَعَنَهُمْ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصِيراً[١] آن كسانى كه بخدا بدگمانند روزگار بد و هلاكت بر آنها خواهد بود و خدا بر آنان خشم و لعن خواهد كرد و جهنم را كه بسيار بد منزلگاهيست برايشان مهيّا خواهد ساخت.

و منقول است كه يكى از بزرگان در خواب ديد دوست فوت‌شده خود را و از او سؤال كرد خداوند با تو چه كرد؟ گفت بواسطه حسن ظنّى كه باو داشتم مرا آمرزيد و گناهانم را محو فرمود.

[١]. ٦- الفتح