(در نظرها با هيبت و) همه مردم از او شرم و حيا كنند، و راه رود در زمين در حالى كه آمرزيده شده باشد؛ و دل او را حافظ و بصير قرار ميدهم، و مخفى نباشد از چشم او بهشت و جهنم (زيرا با ديده بصيرت مى‌بيند) با اطلاعش نمايم از آنچه كه بر مردم ميگذرد در قيامت از أهوال و چگونگى باز خواست نمودنم از ثروتمندان و فقرا و علما و جاهلان، و قبر او را نورانى گردانم، و بر او وارد نمايم نكير و منكر را كه از او سؤال كنند (و بخوبى جواب دهد) و نبيند سختى مرگ و ظلمت قبر و لحد و أهوال قيامت را تا اينكه بپاى ميزان اعمال آيد، و نامه عملش را بدست راست او دهم و بلا واسطه با او سخن گويم، و اينها صفات محبين من است.

يا أحمد ٦: قرار بدهم همت خود را يك همت، و زبان خود را يك زبان، و زنده نگاه بدار (بذكر من) بدن خود را، و غافل از من مباش؟ زيرا هر كه غافل از من شود باك ندارم از اينكه در هر وادى هلاك گردد، و بهر نوع بدبختى و سختى دچار و گرفتار شود.

يا أحمد ٦: عقل خود را بكار وادار پيش از اينكه (از اثر بكار نبستن) از بين برود؟ و هر كه عقل خود را بكار وادارد هيچ گاه در امرى خطا و طغيان نميكند.

يا أحمد ٦: آيا ميدانى چرا تو را بر ساير پيغمبران فضيلت و برترى دادم؟ گفت: علت آن را نميدانم، فرمود: بسبب يقين و حسن خلق و صفت سخاوت داشتن تو و مهربان بودنت بمردم، و اين چنين‌اند أوتاد[١] زمين كه ايشان هم أوتاد نميشوند مگر باين صفات.

[١]. اوتاد گروهى از مردمان صالح و پارسا و نيكوكارند كه در خداپرستى بسيار ثابت و استوارند، و اوتاد: جمع وتد، يعنى ميخ و علت آنكه ايشان را أوتاد ميگويند آنست كه چون مانند ميخهاى كوبيده در خداپرستى سخت و محكم پا برجا ميباشند، و اگر آنها نباشند دنيا متزلزل و گسيخته و نابود مى‌شود.