إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٩٨

يا أحمد ٦: هر گاه خالى بود (از حرام) شكم بنده‌اى و زبان خود را (از سخنان بيهوده و فحش و غيبت و تهمت و سخن چينى و دروغ) حفظ نمود حكمت (دانائى بحقايق اشياء) را باو تعليم و إلقاء كنم اگر چه كافر باشد و ليكن اگر كافر باشد حكمت و دانائيش (در قيامت) بر او حجت و وزر و وبال خواهد بود، و اگر مؤمن باشد حكمت و دانائيش براى او نور (قلب) و راهنما و شفاى سينه‌اش خواهد بود، پس ميداند آنچه را كه قبلا نميدانست و مى‌بيند آنچه را كه پيش از اين نميديد، و اولين چيزى كه او را بآن بينا ميكنم عيوب نفس خودش ميباشد (بطورى كه براى اصلاح آن بكوشد) و از عيب‌جوئى مردم نمودن غافل شود و روى بر گرداند، و بينا ميگردانم او را بدقايق نكات علمى تا اينكه شيطان بر او مسلط نگردد.

يا أحمد ٦: هيچ عبادتى نزد من دوست‌تر از روزه گرفتن و خاموشى نيست، و هر كه روزه گرفت و زبان خود را (از گفتار لغو و سخن چينى فحش و دروغ و غيبت و افترا) ننمايد همانند كسى است كه بايستد براى نماز و چيزى نخواند، پس اجر ايستادن باو داده مى‌شود و ليكن اجر عبادت‌كننده را باو نميدهند.

يا أحمد ٦: آيا ميدانى چه وقت بنده عابد مى‌شود؟ معروض‌