إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٩٩ - باب چهل و نهم در ادب داشتن، در همه اوقات

و جهالت دادى، و با وجود اين خودشان اين گونه صفات را بر خدا روا ميدارند!! فسبحان اللَّه، منزه است خدائى كه اين چنين نسبتى باو مى‌بندند، و اگر حلم و رحمت خداوند نسبت ببندگان نبود زمين بر اين گونه مردم خشم ميكرد و آنها را بخود فرو ميبرد.

و ديده نشده تاكنون كسى بجبر معصيت خدا را بنمايد و كسى باكراه اطاعت او را بنمايد، جز اين نيست كه خداى سبحان بندگان را بخير امر فرموده و نهى نموده از بدى و ايشان را باختيار واگذارده و انسان به هر دو حالت قادر است (كه ميتواند هم خوبى و اطاعت كند و هم بدى و گناه) چنان كه ميفرمايد: وَ هَدَيْناهُ النَّجْدَيْنِ‌[١] هدايت و راهنمائى نموديم (بوسيله پيغمبران هر) انسان را و راه حق و باطل و خير و شرّ و سعادت و شقاوت را كاملا باو نشان داده‌ايم.

پس گناهى بر كسى نيست اگر جمعى راه باطل را پيش گيرند مانند قوم ثمود چنان كه ميفرمايد: وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى‌ عَلَى الْهُدى‌[٢] قوم ثمود را (بتوسط حضرت صالح) دلالت و هدايت كرديم ليكن آنها خود كورى جهل و ضلالت و گمراهى را بر هدايت اختيار كردند.

و نيز ميفرمايد: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ادْخُلُوا فِي السِّلْمِ‌[٣] اى اهل ايمان همه متفقا نسبت بأوامر خدا در مقام تسليم در آئيد، و هيچ گاه خداوند أمر بانجام كارى نميفرمايد و مانعى پيش آورد تعالى اللَّه عن ذلك علوا كبيرا، پس (اى برادران) هشيار باشيد و وابگذاريد مردمان هوا پرست و گمراه را و تفكر كنيد كه چگونه مى‌شود خداوند

[١]. ٩- البلد

[٢]. ١٦- فصلت

[٣]. ٢٠٤- البقره