إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٠٠ - باب چهل و نهم در ادب داشتن، در همه اوقات

بندگان خود را بكفر مجبور كند و سپس آنها را بكفرشان عذاب فرمايد و آيا از عدالت و مقتضاى حكمت است كه آنها را بزنا و دزدى و قذف محصنات مجبور كند و امر باجراى حدود در باره ايشان فرمايد؟!! و حضرت امير المؤمنين ٧ سرزنش ميفرمود اين دسته از مردم را بقولش كه ميفرمايد: آيا سزاوار حكمت است كه خداوند بندگانش را براه راست هدايت فرمايد و سپس ايشان را بانحراف از حق مجبور كند و در قيامت آنها را عذاب فرمايد؟ و نيز فرموده: آيا خداوند شما را بعدالت امر مى‌كند و خود مخالفت آن مى‌نمايد؟ و آيا شما را از منكرات نهى مى‌كند و خود مرتكب آن مى‌شود؟ همانا هر كه عقيده‌اش اين باشد بخداوند افترا مى‌بندد (و بلا شك كافر است).

و فرموده: هر عمل زشتى كه مرتكب شدى و ناچار گرديدى كه از خدا طلب آمرزش نمائى پس آن را خود باعث‌شده‌اى نه آنكه خداوند تو را مجبور كرده باشد و آن اعمال خيرى كه سبب مى‌شود كه تو حمد و ثناى الهى را بجا آورى پس آن از پروردگار است (كه تو را بانجام دادن آن توفيق داده) چنان كه حق سبحانه ميفرمايد: ما أَصابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ وَ ما أَصابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِكَ‌[١] هر چه از انواع نيكوئيها بتو رسد از جانب خدا است و هر بدى كه بتو رسد از نفس تو است.

(اگر كسى بقضا و قدر بما ايراد كند خواهيم گفت بمطالب فوق نظر كند و نيز بنگرد به) جواب حضرت امام حسن ٧ بحسن‌

[١]. ٧٩- النساء