إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٧٤ - باب چهل و هفتم در دعا و بركت و فضيلت آن
أَهْواءَهُمْ لَفَسَدَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ وَ مَنْ فِيهِنَ[١] اگر (عطاى) حق تابع هواى نفس آنان شود همانا آسمانها و زمين و هر چه و هر كه در آنها است فاسد خواهد شد، مثلا بندهاى سؤال مالى را ميكند و گمان دارد كه بر مصلحت او است و حال آنكه خداوند ميداند اگر داراى اموالى شود طغيان و سركشى از بندگى مينمايد و مرتكب ظلم و گناه مىشود و اسباب عذاب را براى خود آماده ميگرداند پس خداوند از روى لطف و مهربانى باو عطا نميفرمايد تا بحال بندگى باقى بماند، فسبحان من عطائه كرم و منعه فضل.
و هر كه بسيار دعا كند و ذكر الهى را بگويد و شكر نعمتهاى او را بجاى آورد و بحمد و ثناى او مشغول باشد پروردگار بهترين عطائى كه براى سائلين مقرر داشته باو عنايت خواهد فرمود، زيرا خود فرموده در بعضى از كتبش كه هر گاه مشغول شد بنده من بذكر من هر آينه بدون آنكه سؤال كند عطا خواهم كرد باو بهترين چيزى كه بسائلين عطا ميكنم.
و سزاوار است كه آدمى با زبانش دعا كند و بقلب راضى باشد بآنچه كه براى او پيش مىآيد و جمع نمايد در خود رجا و رضايت را و بايد انسان دعا كردن را طول دهد مگر وقتى كه بنمازهاى واجبش ضررى وارد آيد.
و مرويست كه خداوند هر گاه دوست بدارد كه بشنود صوت و دعاى بنده خود را خطاب فرمايد بجبرئيل كه تأخير بينداز اجابت حاجت او را زيرا من دوست ميدارم تضرع و زارى او را، و هر گاه كراهت داشته باشد
[١]. ٨٣- المؤمنون