إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٧٢ - باب چهل و هفتم در دعا و بركت و فضيلت آن
هنگام بلا.
و فرمود: حضرت امير المؤمنين ٧ اگر مردمى كه نعمت از آنها رفته باشد و بلا و نقمت ايشان را فرا گرفته باشد با خلوص نيت و صفاى دل خداى را بخوانند هر آينه هر نعمت زائلشدهاى بآنها بر خواهد گشت و اصلاح خواهد شد براى آنها هر فاسدشدهاى، و ليكن مردم اخلال بشكر نعمت ميكنند، و خداوند نعمت را عطا ميكند بشرط شكر كردن و اداى حقوق نمودن، پس اگر اخلال بشكر گرديد حق است بر خداوند كه آن را تغيير دهد و از آنها سلب نمايد.
و فرمود: اشتغال بعبادت زكاة بدنست، و احسان كردن زكاة نعمت است، و هر نعمتى كه از آن احسان بديگران شود از سلب شدن ايمن است.
بخدا قسم هيچ گاه نعمتى از قومى سلب نميشود مگر بواسطه گناه كردن آنها پس اى مردم نگاه بداريد نعمت خدائى را بطاعت و عبادت و پيروى اوامر او، و دعا كنيد زيرا دعا سبب گشايش رحمت است و چراغ (قلوب) زاهدان است و آثار شوق عابدين است بخدا.
و نزديكترين مردم باجابت دعا كسى است كه مضطرّ باشد بنوعى كه ناچار باشد كه از خدا سؤال كند و مخصوصا هنگامى كه ديگر نتواند (بر بلا و فقر و مصيبت) صبر كند.
و فرمود: نبى اكرم ٦ هر گاه صبر آدمى تمام شد نوبت فرج و گشايش مىشود، چنان كه منقول است زنى خدمت حضرت صادق ٧ آمد و عرضكرد پسر من مدتيست بسفر رفته و من بسيار شوق لقاى او را دارم شما دعا كنيد كه بيايد؟ آن حضرت فرمود: اى زن صبر